Content about Sociaaleconomisch

In deze bijdrage nemen we het sociale luik van het regeerakkoord van de regering Di Rupo I onder de loep. We bekijken het akkoord vanuit de bril van de sociale bescherming in de ruime zin en concentreren ons op drie grote thema’s: tewerkstelling, armoedebestrijding en de combinatie arbeid-gezin.

Net zoals in december 2011 staat er ons ook eind januari een algemene staking te wachten. De drie grote Belgische vakbonden hopen op deze manier druk te zetten op Di Rupo-I om enerzijds de hervormingen socialer te maken en anderzijds het sociaal overleg op gang te trekken. De staking ligt niet goed in de media. De vakbonden worden afgedaan als oubollig, verdedigers van het status-quo, voorvechters van de voorrechten van de vijftigplussers en blind voor de economische realiteit die hervormingen eist. Maar klopt dit beeld van de vakbond wel? Verdedigen zijn enkel het brugpensioen van hun oudere leden, of gaat hun programma breder?

Het is goed dat de uithaal van Magnette naar Rehn het debat over het Eurocrisisbeleid opent, dit stuk gaat verder dan kritiek en suggereert alternatieven

Ik ga eerst kort uitleggen waarom ‘groeien-door-te-besparen’ in deze wereld en dit tijdperk niet kan werken, vervolgens schetsen hoe de logica van competitiviteit die is ingebakken in het Europese project sinds het begin van monetaire integratie aan het leiden is tot Europese desintegratie, en ten slotte argumenteren dat meer overheidsuitgaven (in de vorm van investeringen en herverdeling), liefst via een veel groter gemeenschappelijk Europees budget, een veel betere kans maakt om ons uit de crisis te helpen, en ons nog eens met een betere wereld achter te laten ook.

Volgens de huidige begrotingsopmaak van Di Rupo I worden de dienstencheques in 2013 een euro duurder gemaakt. Dit blogstuk argumenteert dat de begroting op dit vlak een gemiste kans is om twee redenen. Ten eerste hadden ze beter de fiscale aftrek verminderd of afgeschaft in plaats van de dienstencheques zelf duurder te maken. Ten tweede mocht er ook iets gedaan worden om de situatie van de dienstencheque-werknemers structureel te verbeteren.

Telkens men zaken zoals de automatische loonindexering op tafel legt, benadrukken de liberalen dat er geen taboes mogen zijn in de onderhandelingen. Inderdaad, taboes maken mensen blind voor redelijke argumenten. Fetisjen doen dat ook. Bij een fetisj wordt er aan gewone objecten ‘bovennatuurlijke krachten’ toegekend. Een aanpassing van de index als de sleutel tot het walhalla. Maar zo simpel is het allemaal (helaas) niet.

Het cliché wil dat de Vlaming geboren wordt met een baksteen in de maag. Naar schatting 77% van de Vlamingen is eigenaar van zijn eigen woning. Traditioneel wordt dat als een positief gegeven beschouwd: investeren in de eigen woonst wordt aanzien als een goede financiële keuze en velen beschouwen de eigen woning als de ultieme vorm van zekerheid – zeker in de context van relatief lage wettelijke pensioenen. Deze korte bijdrage trekt geenszins deze redenering in vraag, maar stelt kritische vragen bij het dominante woonbeleid in Vlaanderen en België. Is de keuze voor de ondersteuning van private eigendomsverwerving wel verstandig?

Europese aanbevelingen worden slechts als noodzakelijk en wenselijk voorgesteld wanneer die het eigen programma promoten.  

De crisis in de eurozone lijkt steeds maar te verergeren, ondanks Europese ingrepen die elkaar alsmaar sneller opvolgen. Dat is niet verwonderlijk. Door een verkeerde diagnose behandelen de Europese remedies symptomen in plaats van oorzaken van de crisis. Omdat daardoor gewone burgers de rekening van de crisis krijgen gepresenteerd, ondermijnt deze aanpak ook het geloof in de Europese Unie en zelfs de democratie tout court.

Innovatie spruit niet enkel uit het brein van onderzoekers, elke werknemer bezit potentieel cruciale informatie en ideeën voor succesvolle innovaties, het komt er enkel op aan ze te mobiliseren.  Allemaal mooie zinnen, maar hoe werkt dit in de praktijk? In Duitsland is het de vakbond die het voorbeeld geeft: Better, not cheaper!

De beperking van de werkloosheidsuitkeringen in de tijd in verschillende Europese landen, de aanvallen op sociale verworvenheden zoals het automatische indexeringssysteem in België, de werknemers van Brink’s Belgium die konden ‘kiezen’ tussen het arbeidersstatuut of doppen, en niet te vergeten, de mini-jobs in Duitsland. Het zijn maar enkele voorbeelden van hoe precarisering een evolutie is die steeds prominenter wordt. Maar wat is precaire arbeid nu eigenlijk? Wat zijn de stuwende krachten achter deze evolutie? En hoe en waarom kan ze tegengehouden worden?

Elk jaar werken duizenden Belgische studenten onder het goedkope ‘jobstudenten’-statuut. Ze verdienen zo een centje voor tijdens hun studies en krijgen wat werkervaring.  Geen vuiltje aan de lucht, of toch? Nemen de studenten geen jobs in die anders naar gewone werkzoekenden zouden gaan? Overspoelen deze goedkope arbeidskrachten onze arbeidsmarkt niet? In dit blogstuk gaan we kort in op deze problematiek.