Ik ga eerst kort uitleggen waarom ‘groeien-door-te-besparen’ in deze wereld en dit tijdperk niet kan werken, vervolgens schetsen hoe de logica van competitiviteit die is ingebakken in het Europese project sinds het begin van monetaire integratie aan het leiden is tot Europese desintegratie, en ten slotte argumenteren dat meer overheidsuitgaven (in de vorm van investeringen en herverdeling), liefst via een veel groter gemeenschappelijk Europees budget, een veel betere kans maakt om ons uit de crisis te helpen, en ons nog eens met een betere wereld achter te laten ook.

De aanhoudende vakbondsbetogingen in Brussel en elders in Europa hebben de klassieke breuklijn tussen links en rechts na jaren van relatieve rust opnieuw scherpgesteld. De nasleep van de crisis heeft meer dan ooit getoond hoe nauw het nationale en het Europese beleidsniveau met elkaar verweven zijn geraakt en, meer nog, dat de toekomst van onze sociale bescherming op beide niveaus bepaald wordt. De Europese Unie is daarbij een relatief nieuw strijdtoneel en de vraag stelt zich in welk soort van omgeving de sociale partners terecht komen in ‘Brussel’. Dit essay argumenteert dat het huidige Europa structureel betere kansen biedt om een rechts-liberale agenda te implementeren dan voor sociale harmonisatie, de centrale eis van de betogers. Die scheefgroei is deels te wijten aan de huidige dominantie van centrumrechtse regeringen, maar zit daarnaast ook in de instellingen zelf ingebakken en maakt het moeilijk om van een sociaal Europa te spreken.